Please download Flash player here.

FC Sheriff - FC Twente

Van te voren is er veel gediscussieerd over hoe we de reis naar Moldavie zouden gaan maken. Het internet wordt afgezocht naar informatie en vluchten. De vluchten zijn echter zo duur, dat we er voor kiezen om te gaan rijden. Iedereen verklaart ons voor gek, maar onze belangrijkste motivator is nu juist dat we die 2300 kilometer rijden. Het avontuur wat voor ons ligt brengt ons naar de andere kant van Europa, door landen waarvan we niet weten wat we er van moeten verwachten.

Op dinsdagavond is het dan eindelijk zo ver, er wordt verzameld in Enschede en de laatste spullen gecheckt. Dan beginnen we aan de lange reis naar het mooie Chisinau. Duitsland zijn we natuurlijk zo door en zo komen we aan in Tsjechie, richting Praag. Ook dit levert geen problemen op, evenals Slowakije. Om de paar uur zorgen we voor een stop, zodat we kunnen rusten. 's Nachts rijden is een stuk vermoeiender dan overdag namelijk.

Tot dusver hebben we geen enkel probleem met grensovergangen. Ook niet zo vreemd, omdat het allemaal nog EU is. Via Bratislava komen we om 9 uur aan in Hongarije , daar stoppen we ergens om een vignet voor de bepaalde snelwegen hier te kopen. Dit wordt automatisch geregisteerd door een systeem wat een chip op je voorruit scant. Op de weg naar Debrecen komen we er achter dat ook de maximale snelheid hiermee berekent wordt. Als we door het vlakke land zoeven, zien we ineens op de matrix borden "You are speeding" staan. Zo'n (relatief) arm land, maar zo'n systeem. Hulde! Als we dwars door Budapest rijden ziet een van ons ineens een Hongaar lopen die verdacht veel lijkt op ... Wacht het IS Erwin Koeman! Op weg naar Debrecen stoppen we voor ontbijt en wat foto's. Om een uurtje of 15 rijden we dan Roemenie binnen, volgens de routeplanner zijn we op de helft. Vol verwachting gaan we dan ook aan het rekenen en verheugen we ons op om vanavond al in Moldavie te kunnen zijn. Maar toen kenden we Roemenie nog niet...

Zodra we dit land binnen rijden, zien we direct de armoede en het communisme op ons af komen. Hoe meer we westwaards rijden hoe meer paard en wagens we tegen komen bijvoorbeeld. Vanaf Oradea rijden we richting Cluj, dit is een afstand van ongeveer 100 kilometer. Hier doen we meer dan 3 uur over, omdat de wegen niet bepaald door rijden. Roemenie is een land in opkomst en men werkt dan ook hard om snelwegen aan te leggen. Deze moeten volgend jaar klaar zijn, maar dat zorgt er dus voor dat wij over provinciale wegen door het land heen moeten. Om de paar kilometer kom je weer een dorpje tegen, waar we ons netjes aan de snelheid houden. Als we dan in Cluj beslissen we of we hier overnachten of doorrijden naar de volgende grote plaats. We proberen om vanavond nog de stad Iasi, bij de grens met Moldavie te halen. Zodoende hebben we morgen nog tijd om een terrasje te pakken voordat we vervoer naar Tiraspol moeten hebben.

Ook dit blijkt een onmogelijke opgave, omdat de wegen slecht zijn en de nacht heel vroeg valt. Dat we overdag paar en wagens hebben gezien vonden we bijzonder, maar mensen die midden in de nacht ook op weg zijn (zelfs te voet!) blijft ons iedere keer weer verbazen. Vanuit Cluj volgen we de weg richting Reghin in de hoop hier een overnachting te vinden. Dit blijkt nog redelijk te gaan voor onze chauffeurs en we gaan dan ook gewoon door. Op naar de volgende grote stad, Bacau!

Wat we dan meemaken is overweldigend en rijp voor een Dracula film: de Karpaten. Door donkere wouden met tientallen metershoge naaldbomen rijden we door de bergen naar Bacau. Het schiet niet echt op met alle haarspeldbochten, maar uitdagend is het zeker en we blijven dan ook goed wakker hierdoor. Diepe dalen afgewisseld met hoge rotsblokken middenin het woud, zorgen voor een onvergetelijke avond door Roemenie. Middenin de nacht komen we aan in Bacau en vinden een hotel. Na 23uur en 1900 kilometer reizen gaan even de ogen dicht in een ontzettend fijn, doorgelegen bed.

Drie uur later gaat de wekker en springen we onder de douche. We stappen de kou in en de airco hoog aan. Vanaf Bacau rijden we naar Iasi en Vaslui om daar de grens over te gaan met Moldavie. Vanaf Bacau is het minder bergachtig en zien we meer heuvels. De reis schiet dan ook veel beter op dan vannacht. Ook zien we ons eerste ongeluk na bijna 2000km reizen. Een auto is vol op een paard en wagen geklapt. Ik denk dat er meer heel was van het paard, dan van de auto...

Dan is het zover, bij het dorpje Husi, zijn we bij de Moldavische grens. Vol spanning, met alle verschrikkelijke verhalen is ons achterhoofd, stellen we ons in op anderhalf uur wachten bij deze grens. Eeen plaatselijke Helga ging vervolgens de auto controleren. Na het checken van het chassisnummer en het betalen van een tientje mochten we onze weg vervolgen, om vervolgens 100 meter verder weer aangehouden te worden, ditmaal door de Moldavische douane. Die vonden het allemaal wel interessant en na een korte check mochten we verder. Wel even snel nog wat tax-free sigaretten (€ 4,50 voor een slof peuken!) inslaan en na tien minuten staan we dan ook aan de andere kant met een stempel in ons paspoort! Op naar Chisinau...

De eerste paar kilometers zijn nog erg mistig, maar daarna hebben we een super weg voor ons liggen. Met anderhalf uur rijden we dan ook Chisinau binnen... We pinnen bij de eerste de beste bank en houden een taxi aan om ons naar het hotel te brengen. Daar zijn we ook een uur mee zoet, en we merken dat de stad ontzettend groot is. De gebouwen zijn zoals we het Oostblok voorstellen: lelijke grote blokken beton afgewisseld met statische, pompeuse rijksgebouwen met geweldige pleinen er voor. Na wat onnodig oponthoud voegt ook de tweede auto zich bij het hotel en kunnen we even een biertje doen in de stad. Niet kort daarna gaan we op zoek naar vervoer naar Tiraspol. Bij het busstation proberen we er achter te komen hoeveel het kost om met de bus er heen te gaan, dit is 29 lei. Omgerekend 12 cent, niet duur. Als we een andere persoon aanspreken heeft hij het over 20... Dat is goedkopere, en we zijn niet voor niets Nederlanders. Net voordat we weggaan heeft hij het "ineens" niet meer over lei. Een discussie volgt en we schijnen in euro's te moeten betalen. Dat hebben we niet bij ons en moeten een paar honder lei betalen. We besluiten toch maar deze 'taxi' te nemen. Wat volgt is een dodenrit over zeer slechte wegen, zo slecht hebben we ze nog niet meegemaakt! Met 110 doet deze man er een half uurtje over om bij de 'grens' met Transnistrie te komen. Als we daar aankomen zien we een lange rij met auto's staan en vrezen dat we de aftrap missen. Echter onze chauffeur lijkt wat vrienden of familie bij de grens te hebben werken en na wat handen schudden (incl inhoud) mogen we door! We zijn dan ook een half uur voor de wedstrijd aanwezig, maar men moet weer moeilijk doen. Het is net een willekeurig Nederlands uitvak. Er wordt iets geroepen van "fanatico" in een portofoon en we worden met zijn achten naar een parkeerplaatsje gebracht waar een tent staat. Hier worden we een voor een gefouilleerd. Overdreven gedoe...

We konden eindelijke plaatsnemen in het meest gemaakte en sfeerloze stadion van Europa. Een overkill aan Russische agenten hielden ons in de gaten en een plaatselijke dorpsgek verkocht er popcorn. Meer valt er over die wedstrijd niet te zeggen.

Onze "vaste" taxichauffeurs pikten ons keurig op tijd weer op en een uurtje later staan we weer in Chisinau. Daar hebben we nog even de stad verkend, die op de casino's en 1 lokale karaoke bar na uitgestorven was. De karaoke bar was een hok van 6 bij 6, 1 barretje, schlemiel discolampje, 6 bezopen Russen en wat vrouwelijke schoondat is dus wel de moeite waard van een bezoekje. Na wat goedkoop bier en het luisteren naar 1 van die Russen, hij moest zo nodig een Russisch liefdeslied gaan zingen, hebben we het hotel maar weer opgezocht.

De volgende dag splitste de groep zich op, de ene groep nam de taxi naar het hotel van Twente en 4 uur later stonden zij op het vliegveld van Munster.

De andere groep moet wachten op wat formailiteiten en besluit te ontbijten bij de Mac. Als we weer compleet zijn, gaan we op naar huis over de kortere route via Oekraine en Polen... Navigeren met de kaart en de borden gaat weer heel lekker, totdat we een afslagje verkeerd gaan. Ach laten we die gele weg op de kaart volgen, dat is maar 15 kilometer of zo en dan zijn we weer op de goede weg. Ook voor deze provinciale wegen geldt dat ze niet al te best zijn, zo nu en dan zit er een gat in de weg, maar ze lijken totaal niet op de verhalen die je op internet leest. De 'gele weg' is de meeste geniale weg ooit. Over het stukje van 15 kilometer doen we meer dan een uur, omdat het een zandweg is... We volgen de kaart en proberen ons te verplaatsen van plaats naar plaats. Helaas staan er nergens borden met plaatsnamen en zodoende moeten we zo nu en dan de weg vragen. Heel lastig als men niet weet hoe het buurdorp heet. Hier zien we pas echt hoe de bevolking hier leeft, we verbazen ons over de waterputten in de dorpjes. Dat is iets waar je nou niet 1-2-3 bij nadenkt, omdat het bij ons zo gewoon is dat we een kraan hebben.

Als de zon achter de horizon verdwijnt bereiken we, via Balti en Edinet, de grens met de Oekraine. Heerlijk om te zien dat men op de fiets even de grens over gaat, of zelfs met paard en wagen. Ook voor deze overgang geldt dat we geen problemen kennen. Wel weer een stempel in het paspoort er bij! Het rijden door de Oekraine is ook redelijk te doen. De uitdaging hier is om de plaatsnamen te herkennen, welke vaak alleen in het cyrillisch aangeduid zijn. We rijden via Chernivtsi richting Ivano-Frankivs'k door zeer dichte mist. Daar waar wij er niet aan gewend zijn en de wegen niet kennen, heeft de gemiddelde Oekrainer hier geen problemen mee. Wij rijden 30/50km per uur en zij trappen het gas in tot boven de honderd, met slechts 10-15 meter zicht. Na door enkele van deze gekken ingehaald te zijn, wordt het eens tijd om aan te sluiten. Zo snelle we dan ook door dit land heen en via Stryi en L'viv bereiken rond middernacht de grensovergang met Polen bij Medyka. Achteraf blijkt dit een slechte keuze, want het duurt zo'n 5,5 uur voordat we door kunnen rijden. Een voordeel is wel dat iedereen zijn slaap heeft kunnen pakken en we dus de rest van de weg schijnbaar moeiteloos af moeten kunnen leggen. In Polen is men flink bezig om snelwegen aan te leggen vanaf Krakow naar de grens met de Oekraine. Dit eerste gedeelte valt dus wat tegen en we besluiten ook onderweg in de buurt van Katowice een tussenstop te maken. Dan is het in één streep door naar Dresden, Leipzig, Magdeburg en Hannover om ons geliefde Twente binnen te rijden! Na een reis van 21 uur zijn we dan weer aangekomen van een super geweldige trip.
Meer van deze tripjes graag wat ons betreft, in plaats van saai een vliegtuig instappen.

« vorige | 1 | 2 | volgende »